Bonds of love

For how many weeks will your parents stay with you? 2 weeks?

This is the question I often get asked from my German friends or colleagues and it's get hard for me to explain that Indian parents usually stay longer than two weeks. They come from far as they stay away in India and we don't meet them often like the German colleagues whose parents are close-by or in the same country, at least. 

The dilemma

My mother-in-law left for Pune today after spending two and a half months with us in Germany. And suddenly the house seems empty without her. Her presence is always soothing and has a calming effect on people when she smiles from deep within. She is very spiritual and the glow on her face and the deep understanding of people and life has come from not only this birth but also from many previous births of accumulating knowledge and good deeds which I believe very strongly. I so wish to be like her, but I think I am not ready yet and need much more deeper knowledge. We often held spiritual discussions and celebrated many occasions here. It's always good to have a parent around, no matter how old we grow. 

Blog Marathon - October 2022 - Day 17 - Beyond the boundaries

Recently, I came across a video of a brother-sister pair from Zanzibar, Tanzania, who lip sync to Bollywood songs, and I was quite amazed at their love for the Hindi language. I read about this duo online. Kili Paul and Neema Paul, who are siblings, have learned the Hindi language and live in a remote village in Tanzania, where there is no proper electricity. I am not sure about the authenticity of the article, but it seems Kili had to travel a few kilometres to get his phone charged. He is a content creator on social media and is a Tiktoker.

Kili was invited to India, and he met up with many Bollywood personalities and social media influencers. He loved every bit of his trip to India, and he enjoyed Indian food. He has a great fan following and apparently has over two million subscribers. My son already knew about him and I was the last one perhaps to get on the bus of his fans. I find the videos very cute and I respect the duo for learning an Indian language, which many Indians shy away from learning or talking in that language, though they have learned it. Kili puts a lot of effort into learning the lyrics, understanding the meaning behind them, and then emoting them on the screen. Simply amazing! Have a look and I am sure it will also bring a smile to your face.

Check out his YouTube channel here.

Kili Paul

And here's his Instagram account:

https://www.instagram.com/kili_paul/

सखू आजीच्या सांज्याच्या पोळ्या

सखू आजी...

मी तिला लहानपणापासून ह्याच नावाने ओळखत होते आणि हाक ही तशीच मारत होते. सखू आजी म्हणजे माझ्या बाबांची सख्खी धाकटी मावशी. ती महाड ला राहायची, म्हणजे माझ्या आठवणीत तरी ती तिथेच होती. आधी ती दादर ला होती असं आजी सांगायची मग नंतर महाड ला गेली. तिकडे तिचे दोन भाऊ, त्यांचा परिवार आणि ही आणि हीचे यजमान असे वेगवेगळ्या घरात पण एकाच आवारात राहायचे. सोबत होयची एकमेकांची आणि मदत ही. सगळे सण एकत्र साजरे होत होते आणि अडी अडचणीला एकमेकांसाठी हजर असायचे.

सखू आजी आणि तिचे यजमान, बाळासाहेब आमच्याकडे डोंबिवली ला नेहमी येत असत. मला ती आली की खूप आनंद होत असे, ती एकदम हसरी, मनमिळाऊ होती. तिचे स्वतःचे काही अपत्य नव्हते. तिचा माझ्या बाबांवर खूप जीव होता. ते जेव्हा मिलिटरी शाळेत होते तेव्हा ती त्यांना नेहमी भेटायला जायची, कारण तेव्हा माझे आजी आजोबा पंजाब मध्ये होते. सुट्ट्या सुरू झाल्या की ती बाबांना ट्रेन ने पंजाब ला घेऊन जायची आणि तिकडे थोडे दिवस राहून परत यायची. त्यामुळे बाबांचा तिच्यावर विशेष जीव होता. त्यांना ही मावशी आली की खूप आनंद होत असे, मग काय आइस्क्रीम चा विशेष कार्यक्रम होत असे ती आली की, धम्माल मस्ती, गप्पा गोष्टी. वेळ कसा जायचा हे कळायचे नाही आणि ती परत जायची वेळ यायची. मी तिला नेहमीच अजून थोडे दिवस रहा, असे सांगत असे. आणि म्हणत असे आलीस की लगेच जातेस, अजून का नाही रहात. मग ती मायेने मला जवळ घेऊन, माझ्या चेहऱ्यावर हात फिरवून म्हणायची, येईन हो दिपा परत, तूच का नाही येत महाड ला सुट्टी लागली की?

मग मी शाळेच्या सुट्ट्यांची वाट बघत असे. तिच्याकडे जायचा दिवस उजाडला की मला खूपच आनंद होत असे, बस ने तो प्रवास, अगदीच खराब स्थिती मध्ये असलेल्या बसायच्या जागा, तो बस ला एक विशिष्ठ वास, हे सगळे तेव्हा काहीच वाटायचे नाही. गावाला जातोय हाच आनंद असायचा. आजी आणि आबांच्याबरोबर महाड ला पोचलो की काय आदरातिथ्य होत असे आमचे. माझे आजोबा जावई ना तिथले, मग काय एकदम अण्णाजीं (माझ्या आजोबांचे टोपणनाव) साठी काय करू आणि काय नको असे होत असे सगळ्यांना. आजीचे दोन्ही भाऊ, त्यांच्या बायका, त्याची मुलं, सगळे आमच्या मागे नुसते, काय हवं, नको ते बघायला. मला तर एकदम एखाद्या राजकन्ये सारखं वाटत असे. माझे सगळे काका, काकू, आत्या माझे खूप लाड करत असत. मला सिनेमा ला घेऊन जा, कधी बागेत आइस्क्रीम खायला, कधी नदीवर, कधी भेळ खायला, कधी मंदिरात आरती ला, माझी नुसती चंगळ असे.

महाड च्या वास्तव्याचे highlight म्हणजे सखू आजीने केलेल्या सांज्याची पोळया. अहा हा हा, ती चव मी कधीच विसरू शकत नाही. इतकी मऊ, लुसलुशीत आणि खमंग. तिच करू जाणे! एकदा तरी पोळ्यांचा बेत होत असे. आणि मी मनसोक्त त्यावर तूप घालून तीन चार तरी फस्त करत असे. वर्षानुवर्ष तिच चव, तिच माया आणि तोच ओलावा. सखू आजी कडे दिवस कसे जायचे कळायचे नाहीत. मातीचे घर, मातीच्या चुली, तो बंब ज्यात पाणी गरम होत असे अंघोळीसाठी, तो मातीचा वास, आजूबाजूला असलेल्या फुलांच्या बागा, विहिरीवर कपडे धुवायला जाणे, गाई म्हशींचा गोठा, तो शेणाचा वास, शेणाने सारवलेल्या भिंती, पडवी, ताजे ताजे दूध, लोणी, एक ना दोन. महाड म्हटले की हे सगळं ओघाने आलेच!

सखू आजी चे यजमान वारल्यावर ती मग एकटीच यायची आमच्याकडे. तेव्हा भरपूर दिवस राहायची, खूप गोष्टी सांगायची मला त्यांच्या लहानपणीच्या. त्यांना कसं दूरवरून पाणी आणावं लागत होतं, कशी घरातली सगळी कामं करावी लागत होती, भावंडांच्या कुरबुरी, भांडणे, पण एकमेकांसाठी खंबीर पणे उभं राहणे हे सगळं ऐकून मला खूपच छान वाटत असे. मला कोणी भावंडं नाहीत, माझ्या बाबां ना ही नाहीत, पण नाती काय असतात आणि नातेवाईक काय असतात ते माझ्या आजीच्या माहेरच्या मंडळीकडे बघून मला कळलं.

एके दिवशी महाड हून निरोप आला की सखू आजीला stroke झाला आहे आणि ती आता चालू फिरू शकत नाही. मला अजूनही आठवतो तो दिवस जेव्हा मी माझ्या आजी बरोबर गेले होते महाड ला तिला भेटायला, ती काहीतरी बोलत होती आम्हाला दोघींना बघून, पण तिच्या बोलण्यावर ही परिणाम झाला होता. ती काय बोलत होती, कोणालाच काही कळत नव्हते. तिचे लांब सडक केस कापून टाकले होते, तिची अशी अवस्था मला बघवत नव्हती. सखू आजीच्या भाच्यांनी आणि त्यांच्या बायकांनी तिची सुश्रुषा केली, तिची खूप काळजी घेतली. पण ती त्या आजारातून काही बरी झाली नाही आणि एके दिवशी ती आम्हाला सगळ्यांना सोडून देवाघरी निघून गेली.

ती गेल्या नंतर मला काही महाड ला जावसं वाटलं नाही. मग माझे कॉलेज, पुढे उच्च शिक्षण, बंगलोर ला नोकरी साठी जाणे, लग्न इत्यादी मध्ये तिकडे गेलोच नाही. आई बाबांकडून कळायचं तिथला हाल हवाल. लग्नानंतर २००६ मध्ये डिसेंबर महिन्यात गेलो होतो, सगळेच, माझे सासू सासरे, आई बाबा आणि माझी आजी. सखू आजी रहात होती ते घर बंदच होते. तिकडे गेले तेव्हा उगाच वाटलं, आजी आता दाराची कढी काढून बाहेर येईल आणि म्हणेल आलीस का दिपा, प्रवास कसा झाला? चहा टाकू का थोडा? की जेवायला वाढू? तुझ्या आवडीच्या सांज्याच्या पोळ्या केल्या आहेत!!!

गिरगाव आणि ती

गिरगाव आणि ती

आज सकाळी दुपारच्या जेवणासाठी तोंडली चिरताना तिची आठवण झाली. तारखेकडे सहज लक्ष गेले तेव्हा जाणवलं की तिला जाऊन आज बरोबर एक महिना झाला सुद्धा. तिच्यासारख्या काचऱ्या काही मला जमत नाहीत. मलाच काय कोणालाही जमत नाहीत, जमणारही नाहीत. भेंडीच्या भाजीचं ही तसच. इतकं बारीक चिरायला कसं काय जमायचं कोणास ठाऊक? आणि चव वर्षानुवर्षे तशीच. आंबेमोहोर भाताचा वास आणि गरम गरम आमटी हे माझ्या तिच्याकडच्या सुट्टीत असलेला हायपॉईंट. आणि चिवडा इतकं चविष्ट असायचा की किती ही खाल्ला तरी कमीच पडायचा मला. मे महिन्यात आंब्याच्या पेट्या घेऊन भय्ये यायचे गिरगाव च्या चाळीत. तेव्हा शेजारची शोभा बेन आणि ही तासंतास त्याच्याशी घासाघीस घालत बसायच्या आणि शेवटी एकदाचा भाव झाला की दोन पेट्या ठेऊन जायचा तो. मग काय आमची चंगळ. आमरस, पन्ह, मँगो मिल्कशेक, मँगो केक, आंबा वडी एक ना दोन असा रतिबच लागायचा. मग कधी राणीच्या बागेची सफर, कधी म्हातारीचा बूट, कधी मत्सालय, कधी चौपाटी, तिकडे भेळ पुरी, घोड्या गाडीत बसून केलेली धम्माल नेहमीच लक्षात राहील. सुट्टीत एक तरी मराठी किंवा हिंदी चित्रपट पाहायला जायचोच सगळे. गणपती मध्ये तर चाळीत नुसती धम्माल. १० दिवस विविध कार्यक्रम, स्पर्धा, खाऊ, पंगती, रांगोळ्या, प्रसाद काही विचारू नका. चाळीतले ते आयुष्य किती समृद्ध होते! खोल्या लहान होत्या, पण मनाची दारं सतत उघडी असायची. तिकडे सगळे मजेत आनंदात एकत्र राहायचे. तिकडे गेले की मी एक वेगळेच आयुष्य जगायचे.

मी भानावर आले.

कसे पळतायत नुसते दिवस. काल परवाच तिला भेटले होते असं वाटतंय. डिसेंबर २०१९ मध्ये गेले होते भारतात तेव्हाची गोष्ट ही खरी पण काल परवाच घडल्यासारखी वाटत्ये. तनय ला घेऊन तिला भेटायला गेले. ३-४ तास थांबलो, तिच्याशी गप्पा मारल्या. तिचा दिनक्रम ठरलेला असायचा. सकाळी उठून आधी पहिलं वर्तमानपत्रातलं शब्दकोडे सोडवूनच ती इतर काही करायची. वयाच्या नौवदीला पोचलेल्या तिला शब्द पटकन आठवायचे पण इतर गोष्टी आता हळू हळू विसरत चालली होती. तिच्या मुलीला ती तिची मोट्ठी बहीण अक्का म्हणून संबोधू लागली होती. तिची मोट्ठी बहीण कधीच सोडून गेली होती तिला, पण का कोणास ठाऊक ती तिला अक्का म्हणूनच हाक मारत तिच्याशी तसाच वागत होती. दोन बायका होत्या तिच्या सोबत कायम. त्यांच्या बरोबर ती खुश असायची. बायका ही अगदी प्रेमाने करायच्या तिचं. दान धर्म, अध्यात्म ह्यात तिला खूपच रस होता.

तिने दोन मुलांना एकटीने वाढवलं. त्या काळात सिंगल मदर ही संकल्पना नव्हतीच. पण तरीही हिम्मतीने तिने सगळं निभावलं. नोकरी केली, घर चालवलं, दोन्ही मुलांना चांगलं शिकवलं, मोठ्ठं केलं, चांगले संस्कार केले, लग्न करून दिली. त्यानंतर तिच्या भाचीबरोबर युरोप ला जायचा योग आला. तिथे ही तिने तिच्या भाचीच्या मुलीला, म्हणजे तिच्या नातीला सांभाळून, तिला गोष्टी सांगत, तिचं सगळं करत तिला लळा लावला. तिच्या भाच्यांना आणि पुतण्यांना ती खूप आवडायची. त्यांच्याकडे नेहमी रहायला जायची. त्यांनी ही काकू, मावशी आवडायची आलेली. गप्पा होयच्या, मदत होयची. तिला टापटिपीची पहिल्या पासून सवय. साड्या ही मस्त असायच्या तिच्या. छान फ्लोरल रंग असायचे. तिला पाहून प्रसन्न वाटेल कोणाला ही. आणि कायम एक स्मितहास्य. माझ्यावर तिचं खूपच जीव होता, का नसेल, मोठ्या मुलीची पहिली आणि शेवटची मुलगी होते मी. तिचं प्रोमोशन झाला होता माझ्यामुळे आजी ह्या पदावर.

तिला वाचण्याची खूप आवड होती. ती अगदी लहान मुलांपासून ते मोठ्या माणसापर्यंत सगळ्यांशी मस्त गप्पा मारू शकायची. तिची एकच इच्छा होती. मरण सहज यावा, जास्त वेदना न होता ह्या जगाचा निरोप घ्यावा. तिने तिचं आयुष्य भरभरून जगलं होता. खूप चढ उतार पाहिले होते, पण त्यामुळे तिची सकारात्मक वृत्ती कधीही बदलली नाही. ती अबाधितच राहिली. तिने इतरांना भरपूर मदत केली, प्रेम केलं. ह्या सगळ्याचा परिणाम म्हणूनच की काय तिच्या रामाने तिला जास्ती दिवस खितपत पडू न देता २७.०४.२०२० रोजी आपल्याकडे बोलवून घेतलं.

आता गिरगाव मधलं ते आजोळ नाही, आणि ती आजी ही नाही.

उरल्या आहेत त्या फक्त तिच्या गोड़ आठवणी, तिने सांगितलेल्या गोष्टी, तिने केलेला खाऊ आणि तिने कळत नकळत दिलेले संस्कार, धडाडी, जिद्द, प्रेमळपणा, स्वछता ह्यातले धडे.

आजी, तुझ्या आठवणी कायमच माझ्या मनात राहतील, मी आजी होईपर्यंत आणि त्या नंतर ही.

Puzzle solving

It will be a month soon that the schools and offices and shops are closed owing to the Corona pandemic. Everyone has the same routine of getting up, having 3 meals a day, watching TV or surfing the internet, and sleeping. A few activities like baking, writing, reading, sketching, going for a short walk in the fresh air may be the activities for the few privileged ones. Still, for an average woman, it's just cooking, cleaning, and answering many questions. The man of the house is busy working on the home office model, and his help can hardly be anticipated in this new scenario.

Blog Marathon - Post 13 - A Sunday well spent

Twice a year, in almost all cities and towns in Germany, the shops are open on Sunday. Though not the whole day, they are open from 1 pm to 6 pm, and today was that time of the year. T and I decided to make good use of the free time and the lovely weather outside. To our surprise, the traveling was free. T didn't have to pay for this ticket, and he was very excited to learn about it. The bus was full of passengers with their kids, and we reached the city center in no time. I met one friend and her son there, and we started our chit-chat and going to different shops on the demand of our sons.

Blog Marathon - Post 8 - Happy Birthday Aaba

It's Dasra today. The last day of the Navratri festival in India. It happens to be the day in the lunar calendar when my inlaws got married and also the day when my aaba, Mr. Devidas Vinayak Velankar, was born, according to the lunar calendar. The date was 25th October in that year when he was born.

Copenhagen

Sweden, Norway, and Denmark have always intrigued me. These three countries form the Scandanavia and have a high quality of life and are people are generally happy there. Finland and Iceland were also in my list, but for this year, I managed to settle down on Denmark out of all these countries. My neighbor from Dombivli, Vishal, with whom I literally grew up, stays in Copenhagen with his family. And I utilized this opportunity to the fullest extent and I have no regrets or complaints. It was the first time that I traveled with T on my own through Frankfurt and on a flight to another country. I have done that a couple of times between India and Germany, but not within Europe on my own. T was very excited as we approached the time of boarding and he literally had butterflies in his stomach, he said. He was so natural when he said that. Kids! They seek joy in every small thing, don't they?

दोस्ती

जिंदगी हमें 

परिवार चुनने का मौका नही देती 

लेकिन वही अपने दोस्त चुनने की 

पुरी आजादी है मिलती 

मेरी जिंदगी में दोस्त गीनने शुरु करू 

तो रात यही निकल जाये 

उनको आज ना याद करूं 

ऐसा तो हो नही पाये 

कोई सुरज, कोई चांदनी,

कोई सुबह, तो कोई शाम जैसी 

कोई आस्मान, कोई सुरज की रोशनी 

कोई बारिश, तो कोई उस बारिश के बाद वाली धूप जैसी 

कोई चांद जैसी मद्धम, 

तो कोई शीतल छाया जैसी 

कोई मा की ममता जैसी और  

कोई हाथ में छडी लिये खडी जैसी 

किस किस का शुक्रिया अदा करूं 

किस किस को ये बताऊँ

तुम हो तो मैं हुन 

वरना मैं तो कुछ भी नही 

वरना मैं तो कोई नही  

Dedicated to

Sonali, Snehal, Madhuri, Aabha, Pallavi, Tejaswini, Shreya, Ajita, Anuradha Govil Kulkarni, Anagha Mahajan, Yashaswini Patwardhan, Sonali Gharpure and many others for showering their unconditional love and support on me in my good and bad times.

Thank you all and love you all.

आबा

हॅलो आबा,

कसे आहेत? कुठे आहेत?

ओळखलंत ना मला? मी तुमची दीपा. आता एका मुलाची आई, बायको, सून आणि बरंच काही. आधी फक्त तुमची नात होते, आता प्रोमोशन झाला आहे माझं.

आज तुम्हाला जाऊन तब्बल २३ वर्ष झाली. पण एकही दिवस असा जात नाही ज्या दिवशी मला तुमची आठवण येत नाही. आज मी जे काही आहे, जशी आहे ती तुमच्या शिकवणी मुळेच आणि आज तुम्ही हवे होतात दीपा चं कौतुक करायला. तुमच्या डोळ्यात वेगळीच चमक असती आज.

The Kindness Diaries

Netflix did it this time for me. Yes, it hooked me.

It does not happen often, only sometimes and I am mostly happy with my Hindi and Marathi serials on YouTube. I watch two Marathi serials on Colors Marathi and Sony Marathi channels respectively and I watch one Hindi serial on Sony. I often watch them one day later when they are uploaded on YouTube. Last week, something called "The Kindness Diaries" caught my attention when T was watching Peppa Pig on Netflix and that serial really moved me. Being a true Libran, it brought back all the emotions and tears which I often experience when I am touched by love, kindness, and altruism.

कभी अलविदा ना केहना

You meet people out of the blue, you develop a bond with them, you laugh with them, share your woes and happiness with them. It seems as if you always knew them for a long time. You spent some memorable time with each other and then that person moves on to the next station in his/her life and creates a void in your life for which there is no replacement for a long time to come.

Happy Birthday, dear Zara

Zara, the apple of our eye, who is like our daughter, born to our best friend, Sonali turns 7 today. I am away in Germany and Snehal stays around 5 km from my place in Bangalore. Zara is fond of us and our boys and she is very kind and caring and we love her a lot. What gift could I give her from so far? I thought of writing this to her on my and Snehal's behalf.

She is like the wind

To all women in my life and in yours!

On occasion of International Women's day, a tribute to all women who are strong, vulnerable, nurturers and achievers!!

We all rock and will always continue doing so.

Let's love, share, care and make this world a beautiful place!

Lost and found

My sister, Shreya returned from India to Stuttgart on Thursday. She had gone to India for vacation, mainly to avoid the coldest month of winter, which is usually the month of February and also to spend time with her mom and finish some formalities there. She called me on her way back from the train and she was very happy to return to her routine which does not involve much noise and crowd. She has become a German already, I think by the fact that she enjoys her own space and doesn't yearn for people around like I do. She loves black coffee and she makes every second of her life here interesting and happening. She called me later on Thursday evening when she had gone shopping for groceries and she did not sound good.

Blog Marathon - Post 27 - Picture Challenge - 6

John is back to Canada and I pinged him for the next picture challenge. I have actually run out of topics for the Blog Marathon and I have just two more days to go. So what better than attempting to interpret a picture that speaks a thousand words. This one is very close to my heart. I couldn't stop thinking about this place and the city which gave me the best days of my life with a well paying and satisfying career, my own dream house and of course, my baby was born in this city.

Blog Marathon - Post 22 - Inner circle, outer circle

I am an ardent fan of Hindi Retro music. The music of 70's, 80's and 90's keeps me sane. It uplifts my mood when I am down. Music is a constant accompaniment when I am alone at home. I need some sound, some noise. I can't bear the stunning silence. So the app gaana.com comes handy in these times. There are innumerable songs on this app under the "Retro" section and one of my favorites is the Riya's Retro Show. Every Wednesday she comes with a new topic or a new composer, singer and then weaves a story of songs around it. I enjoy every bit of it and look forward to each new episode.

Blog Marathon - Post 21 - Mathematics and life

T is currently obsessed with numbers and Maths in his school. He always asks me what is this plus this. Usually, they are more than 2 digit numbers which he can't handle right now. But he wants to be the best like his dad in Mathematics and calculations. I try to tell him whatever I can calculate without help from a calculator, but as the 0 keeps on adding, I lose track and become disillusioned. Numbers have always left me confused and speechless. I don't understand inches, cm, meters, miles. I can't imagine how small or big is 1 meter or 10 inches when it comes to specifications. Anyways, I have stopped troubling myself over it. It hasn't made much difference in my life. But seeing T's obsession with numbers, I secretly wish he should do great in calculations in his life. That will help him a lot.

Blog Marathon - Post 17 - The Cats Cafe

A left for a business trip to the USA and T and I didn't know what to do on the weekend. Lucia, my friend from Buddhist Chanting offered to spend time with us and suggested that we go out somewhere with T. There are many good museums in Karlsruhe, especially for kids. So I checked with Lucia if "Naturkunde Museum" (State museum of natural history) would be a good place to take T. Check out their website here https://www.smnk.de/en/ She said it's a good place to take kids where there were different exhibitions of animals, birds, dinosaurs, insects. They are not real, but they are a specimen and it's a huge collection which kids and adults enjoy equally! Then she told T that after a visit to the museum, we will go to a Cafe which has cats! I was surprised. A Cats Cafe?! Really?!