Blog Marathon - October 2022 - Day 24 - Happy Diwali

It often gets lonely here in Germany when, back in India, everyone is enjoying the feasts and festivals. It's Diwali today, and it is a normal working and school day for us. We have a small Maharashtrian community here, and we will celebrate the Diwali festival next week together. But the fun, frolic, camederie, and festive vibes are all missing for today, at least, when it is the actual festival day. I remember my childhood days in Dombivli, where my grandmother made every snack item at home, and I often helped her. Visiting the temple, wearing new clothes, especially stitched for Diwali, and meeting and inviting friends and families to have the Diwali faral (snacks) was the typical routine at that time. Bursting crackers with my other three besties, Deepali, Vishal, and Rohit, was a ritual. Eating together, tasting snacks made at each other's houses, and exchanging them was also a regular. All that doesn't happen here. No one invites us home during festivals, and I don't do it either, owing to a lack of space for entertaining a bigger crowd. All of the fun I had as a child and in Bangalore appears to be a different reality and world. I miss those close social ties with my friends and I miss my family the most during festivals.

I don't want to sound gloomy and sad on such an important day. I know that this feeling of loneliness is temporary and that it will go away soon. Moreover, we must find ways to keep ourselves happy here, now that we have chosen to be away from home, isn't it?

In the morning, I did the oil massage for the Dabke boys, lit lamps at home, and prayed to God for happiness, prosperity, and longevity for all my family and friends. My son was hesitant to get the ritual done, but I kind of forced him to do it, and he didn't resist much later.

In the evening, we, as a family of three, will do the Laxmi Pujan, wear nice clothes, click photos for making memories and talk to our folks in India on a video call while relishing the Diwali Faral that has come from India. We couldn't find any crackers this year, so we won't be able to burst them this year.

Let me know how you celebrated today! What all was done? What snacks were made and eaten? Did you make Rangoli outside the house? Did you decorate it with flowers?

I wish all my readers, friends, and family a very happy Diwali.

Blog Marathon - October 2022 - Day 22 - Do your best and forget the rest

On this journey through life, we meet a lot of people. We go out of our way to help a few of them. And then forget about it. And the surprising part is that the people whom we have helped forget it too. I am sure you must have come across many such people in life who came to you in times of crisis, but once their work got done, they conveniently forgot about it. What do you do in such cases? Do you stop helping people? Or do you continue doing the selfless work of helping known and unknown people? Human nature doesn't let us sit still, isn't it? Even if our hearts are broken by someone or our confidence has been shaken by someone, we still want to believe in the goodness of people. We still want to be hopeful and look ahead to the future. We still want to trust people and carry on with our duty of helping people. Because man is a social being, he needs to be with and around other people, and as experience has shown, not all humans are the same. Everyone comes here with his or her own agenda and just plays their part, depending on their understanding and maturity. So how do you approach the fact that the person whom you helped doesn't even regard you or thank you?

I stopped thinking about such instances long ago where I helped people to get a job or an assignment and then they never came back to me to even inform me about it. There is a wonderful philosophy in which I believe. One has to just play their part and forget the rest. One must simply carry out one's karma and refuse to accept any benefits from it. And I have had so many experiences in life where acts of kindness have come back to me from unknown sources and people. And that boosts my morale and confidence to do more and helps me keep going. That's an indication to me that whatever part I am playing in this world is leading towards good, and I try to do my best to forget what experiences I have had with people in the past.

This Diwali, I wish myself more grace and acceptance of people as they are. I want to illuminate the lives of people who come into contact with me with laughter, positivity, and hope.

I wish you all a happy Diwali.

Blog Marathon - October 2022 - Day 16 - Garba

I grew up in Dombivli as a kid, and I remember the excitement during the Navratri festival. There was a hotel called the Samrat hotel near my house, and there used to be a big Garba event there. I went there every year with my neighbors, the Wankhede sisters, who stayed on the ground floor. They were just like older sisters to me from a different mother. I went to see Neetu Tai, the youngest of the three, to get my drawing assignment done. She was a great artist, and she painted so well. I always got good grades on drawing assignments, thanks to her. She was in a different school, but I knew all her friends and was often at their place for some other pretext.

Those three sisters always took good care of us kids, and we (I and a few kids of my age) were their responsibility. They introduced me to the dance steps and helped me get a grip on them. At about 9:30–10, there used to be aarti of the goddess, and the first beat of the drums used to start immediately after that. And that was a signal that the Garba would be starting soon. There was a band that was called in to play live, and the music that they played was just fantastic. There used to be a person playing the banjo, a team of drummers, and a crowd of people who just thronged there to play Garba. First, it was traditional Garba, and then, after an hour or so, Dandiya began. It was always a big task to find a partner for Dandiya, and sometimes the partner would vanish, get lost in the crowd, or decide to dance with someone else at the last moment. I sometimes played with Neetu Tai or her sister and then went home after some time. It was nice fun for nine days, and we usually went on Friday and Saturday nights and then on the night before Dasera, as it used to be a holiday at Dasera. People came in bright costumes, all decked up, and we went there dressed up in a very simple manner. There were often games, fancy dress competitions, singing competitions, and bhajan singing, and there were always enthusiastic people taking part in these competitions.

 

My favorite Garba and Dandiya song is Sabse Bada Tera Naam o Sherowali, and the beats are so great that one who understands the beats and has a sense of rhythm will start dancing to them.

 

We often went to different places nearby that had Garba events, but usually returned to our favorite, the Samrat Hotel, as it was the biggest in Dombivli West at that time. It was so much fun, and I often remember those good old days when we roamed without any fear at night.

 

After school, college happened and that tradition of going to Garba with my neighbor sisters stopped completely. They started their own lives, and we all went our different ways. After many many years, I got a chance to dance at an event in Germany, and all those memories came back to me.

I will always remember my neighbor sisters and thank them from the bottom of my heart for introducing me to Garba and taking me to that event every year.

Blog Marathon - October 2022 - Day 15 - इंद्रधनू २०२२

महाराष्ट्र मंडळ कार्लसरूहे मध्ये वर्षात तीन सण साजरे होतात. 

जानेवारी मध्ये हळदी कुंकू असते ज्यात बायका आणि मुले उत्साहाने भाग घेतात. खेळ, गप्पा गोष्टी, उखाणे, खाऊ, चहा असा मस्त बेत असतो.

मार्च एप्रिल च्या दरम्यान गुढी पाडवा कार्यक्रम असतो. त्यात दार वर्षी जवळ जवळ १०० ते १५० मंडळी कार्लसरूहे मधून आणि आजू बाजूच्या गावांमधून येतात. दर वर्षी आम्ही एक थिम ठरवतो आणि मग सगळा कार्यक्रम ह्या थिम च्या अवती भवती फिरतो. त्या कार्यक्रमात लहान, मोट्ठे सगळेच भाग घेतात. मुलांना एक व्यासपीठ मिळते, ज्यावर ते आपले विविध गुण आणि कला सादर करू शकतात. एप्रिल २०२२ मध्ये मी मुलांकडून गणेश स्तोत्र करून घेतले होते. मुलांनी खूप मेहनत घेऊन अतिशय सुंदररित्या ते स्तोत्र म्हटले होते. इकडे तुम्ही मुलांनी म्हटलेले स्तोत्र पाहू शकता.

Ganesh Vandana

आणि ऑक्टोबर/नोव्हेंबर मध्ये दिवाळी कार्यक्रम असतो. त्यात फराळाचा एक बॉक्स आणि दोन तास छान रंगतदार कार्यक्रम असतो. जेवायला दोन तीन फूड स्टॉल्स असतात आणि गप्पा, गोष्टी, मस्त चहा आणि फराळ अशी संध्याकाळ रंगते.

ह्या वर्षी हा कार्यक्रम ०५.११.२०२२ रोजी दुपारी ३ ते संध्याकाळी ८ पर्यंत करायचे ठरवले आहे. ह्या कार्यक्रमाच्या तयारीला आम्ही जून पासून लागतो आहोत, वेगवेगळ्या टीम्स बनवल्या गेल्या आहेत, सांस्कृतिक टीम, communication टीम, फूड व्हेंडर टीम, technical टीम इत्यादी. सगळ्यांचा हाच प्रयत्न आहे कि नेहमी प्रमाणे प्रेक्षकांचे मनोरंजन करायचे आणि निर्मळ आनंद प्रदान करायचा.

ह्या वर्षी दिवाळी कार्यक्रमाची थिम आहे इंद्रधनू - विविधतेत एकता. भारतातील विविध राज्यांचे प्रतिनिधित्व करणारे विविध नाच, गाणी, कला इकडे ह्या कार्यक्रमात सादर करायचा विचार आहे. मंडळी सगळी आपलीच, पण गाणी इतर राज्यांची. मला एक सुचलेले म्हणजे मुलांकडून कार्यक्रमाच्या सुरवातीलाच मनाचे श्लोक म्हणून घ्यायचे. आणि दिवाळी निम्मित श्री रामाचें वंदन आणि स्मरण नाही केले, तर कसे चालायचे? म्हणून मग माझ्या सासूबाईंना ही कल्पना ऐकून दाखवल्या बरोबर त्यांनी मनाचे श्लोक मधील रामाचे श्लोक मला लगेच शोधून दिले. आमच्या WhatsApp ग्रुप वर ही कल्पना मांडल्यावर पहिल्यांदा काहीच प्रतिसाद आला नाही कोणाचाच. मग मी मागच्या वेळेस ज्या मुलांनी भाग घेतला होता त्यांच्या पालकांना मेसेज करून विचारणा केली. मग पटापट मुलांची जमवाजमव झाली आणि सराव जोरात सुरु झाला. 

यंदा ८ मुली आणि २ मुलं मनाचे श्लोक म्हणणार आहेत. घरी पालक रोज त्यांच्याकडून श्लोक म्हणून घेतात आणि ह्या श्लोकांचे संस्कार मुलांवर आणि घरावर हि नक्कीच होत असणार. आपल्या मायभूमी पासून दूर असून, इकडेच ज्यांचा जन्म झाला आणि आता पुढे शिक्षण होईल, ती छोटी छोटी मुलं मनाचे श्लोक एवढ्या आवडीने म्हणतात ह्याचे मला खूप कौतुक आहे. त्यांच्या पालकांचे हि तेवढेच कौतुक कि ते मुलांना प्रोत्साहन देऊन, समजावून श्लोक म्हणायला लावतात. आपली संस्कृती, भाषा जपण्याचा प्रत्येकाने असाच प्रयत्न करावा!

आमचा कार्यक्रम पार पडला कि सविस्तर लिहीनच. आणि मुलांचा विडिओ हि ब्लॉग पोस्ट वर टाकेन.

दिवाळी २०२०

२०२० हे वर्ष खूपच वेगळं आहे. सगळ्यांच्या लक्षात रहाण्याजोगं आहे. कोरोना ह्या छोट्याश्या विषाणू ने काय काय गमती घडवून आणल्या जगभरात हे काही आपल्याला आता नवीन नाही. लोकांच्या राहायच्या सवयी बदल्या, कामाच्या वेळा आणि स्वरूप बदलले, मित्र परिवार, नातेवाईक ह्यांना प्रत्यक्ष न भेटता ऑनलाईन सुद्धा भेटता येते, हे उमगले. ११ महिने हां हां म्हणता गेले सुद्धा आणि दिवाळी येऊन ठेपली. जर्मनी मध्ये काय ती दिवाळी! मागच्या वर्षी मराठी मंडळ कार्लसहृ चा मस्त "दिवाळी फराळ" हा कार्यक्रम तरी झाला होता एक दिवसाचा, पण ह्या वर्षी जानेवारी मध्ये हळदी कुंकू कार्यक्रम सोडला तर काहीही करता आलं नाही. मग सगळ्यांनी घरच्या घरीच दिवाळी साजरी केली ह्या वर्षी.

आमची ह्या वर्षी चंगळ होती. माझ्या आई बाबानी आणि सासू सासर्यांनी भरपूर खाऊ, फराळ आम्हाला इकडे पाठवला. ते नाही येऊ शकले, पण त्यांचे आशीर्वाद, प्रेम आणि खाऊ मात्र धनत्रयोदशी ला येऊन पोचला. मग काय माझी मज्जा! लहान मुलासारखं झालं होतें मला. एक एक बॉक्स मधून खाऊ आणि इतर सामान काढताना इतकी गम्मत वाटत होती! मी घरी लाडू आणि चिवडा केला होता, बाकी सगळं तिकडून आलं. चकली, शंकरपाळे, अनारसे, करंजी, शेव एक ना दोन! काय खाऊ आणि काय नाही असं झालं होतें मला, पण स्वतःला सावरलं जरा. दुसऱ्या दिवशी नैवेद्य दाखवला आणि मग चव घेतली सगळ्याची.

मी लहान असताना डोंबिवली ला आजी सगळा फराळ घरी करायची. दिवाळीच्या १०-१५ दिवस आधी पासून घराघरातून वेगवेगळे वास येऊ लागायचे. भाजणीचे, लाडवांचे. तेव्हा वाटायचं चला आता दिवाळी लवकरच येणार! शेजारच्या नायक काकू आजी ला मदत करू लागायच्या, मी पण लुडबुड करत, गप्पा मारत फराळ करू लागायचे. कंदील, पणत्या, रांगोळी, दिव्यांच्या माळा ह्यांनी मस्त झगमगून जायचं घर आणि अक्खी बिल्डिंग आणि सगळे मजले खूपच सुंदर दिसायचे. मुलांनी मिळून वाजवले फटाके, एकत्र, भांडत, केलेला किल्ला, मग एकमेकांकडे फराळाला जायचं, देवळात बाप्पा ला फराळ देऊन यायचा, दिवाळी च्या पहिल्या दिवशी पलीकडे गणपती मंदिराला हजेरी लावून यायचं असं बरंच काही करायचो आम्ही मित्र मैत्रिणी मिळून.

मग हळूहळू सगळं बदलले, लोक दूर गेली नोकरी निम्मित, आजी ला मग होई नासे झालं आणि ती गम्मत ही राहिली नाही पहिल्यासारखी. बंगलोर ला गेल्यावर तिकडे सगळेच वेगवेगळ्या प्रांतातून आलेले. तिकडे हि एकत्र मिळून दिवाळी साजरी करायचो. आई बाबा नाहीतर सासू सासरे एकत्र असायचे तेव्हा.

जर्मनी मध्ये आमची ह्या वेळेची तिसरी दिवाळी. तीन वर्षातली हि सर्वात छान साजरी केलेली दिवाळी असं म्हणता येईल. माझ्या नवऱ्याने १० दिवस आधीच कंदील, दिव्यांच्या माळा लावून ठेवल्या होत्या बाल्कनी मध्ये. इतकी सुंदर दिसत होती ना बाल्कनी. घरात प्रत्येक खोलीत, बाल्कनी मध्ये, दारा बाहेर, देवापाशी वेगवेगळ्या रंगायच्या पणत्या लावायला खुप मज्जा यायची. अतुल ने तर फुलबाजी आणि अनार हि शोधून आणले होतें दुकानातून. आमच्या मजल्या वर राहणारी ७५ वर्षांची आजी जाम प्रेमात त्या रोषणाईच्या. तिला कल्पना होती, पण मी तिला समजावून सांगितलं. Das ist wie Weihnachten für uns. म्हणजेच तुमचा जसा क्रिसमस तशीच आमची दिवाळी. तिला मी थोडा फराळ दिला. तिने मला नऊवारी साडी आणि दागिने घातलेले बघून माझा मुकाच घ्यायचा बाकी होती, पण कोरोना मुले तिला तसं करता आलं नाही. ती नुसती माझ्याकडे पाहताच राहिली बराच वेळ आणि म्हणाली किती विविध रंग असतात तुमच्या सणांमध्ये. किती छान नटता तुम्ही! म्हंटलं हो, आमचे सगळेच सण हे विविध प्रकारचे आणि रंगतदार असतात. तिला फराळ खूप आवडला. 

तनय त्याच्या एका जर्मन आणि एका रशियन मित्राला घेऊन आला. माझ्या आजीने भरपूर इंडियन खाऊ पाठवला आहे, तर चला टेस्ट करायला! विशेषतः "Indische Chips" खायला, म्हणजे काय? तर खाकरे! त्या दोघांनी तर धाड मारली खाकऱ्यांवर आणि फराळांच्या डब्ब्यांवर. ५ वाजून गेले होतें आणि त्यांची घरी जायची वेळ झाली होती म्हणून मग मी त्यांना पिशव्यांमध्ये फराळ थोडा थोडा बांधून दिला तरी त्यांचं समाधान होईना. वेगवेगळे पदार्थ, रंग बघून आणि छान छान वास घेऊन ते भांबावून गेले होतें. शेवटी त्यांना घरी धाडलं आणि मी हुश्श केलं.

मी माझ्या काही जर्मन मैत्रिणींना (तनयच्या मित्रांच्या आई) फराळ दिला. त्यांना खूप आश्चर्य वाटले. त्यांचा क्रिसमस हा सण फक्त परिवारात साजरा करतात. त्यात शेजारी पाजारी, मित्र मंडळी नसतात. एकीने विचारला सुद्धा मला तू का असा मला फराळ आणून दिलास? मी तिला समजावलं. आम्ही नेहमीच सगळे सण एकत्र साजरे करतो, एकत्र फराळ बनवतो, मिळून मिसळून सण साजरे करतो, दिवाळी ची तयारी करायला मदत करतो. सण म्हणजे इतरांना आनंद देणे, मदत करणे, आपल्याकडे केलेलं थोडंसं इतरांनाही देणे, आम्ही नेहमीच असं करतो. तिला खूपच आनंद झाला हे ऐकून आणि तिने अगदी मिटक्या मारत, चिवडा, शंकरपाळे, लाडू खाल्ले. 

मी इकडे काही वयस्क जर्मन लोकांना इंग्रजी शिकवते. सोमवारी माझा क्लास होताच. त्यात भाऊबीज आणि पाडवा सुद्धा. मग त्यांना मी दिवाळी बद्दल सांगितलं त्या दिवशी. पणत्या घेऊन गेले दाखवायला, काजू कत्तली घेऊन गेले खायला. मग काय सगळे माझ्यावर भलतेच खुश झालें. त्यांतल्या बऱ्याच जणांना हा सण माहीतच नव्हता. त्यांना दिवाळी बद्दल माहिती करून देताना मला खूप आनंद वाटत होता. हिंदू संस्कृती, भारतातले सण ह्यावर बोलताना मला खूप भरून आलं होतं.

जर्मन लोकांना भारतीय जेवण पद्धत खूप आवडते. पण आतपर्यंत त्यांना कोणी फराळ दिला होता का दिवाळी चा कोणास ठाऊक. मी सुरवात केली इकडे. भारतीय नाही तर नाही, जर्मन लोकांबरोबर साजरी करता आली ह्या वर्षी दिवाळी! 

शेवटी सण साजरा करणे हे महत्वाचे!

ही दिवाळी तुमच्या आयुष्यात आनंद, समृद्धी, समाधान, आरोग्य आणो!

Blog Marathon - Post 27 - Happy Diwali

Happy Diwali to one and all.

May this Diwali help you to destroy the negativity in your life.

May you create a better version of your own self.

May you all attain full inner illumination!

May the supreme light of lights enlighten your understanding!

May you all attain the inexhaustible spiritual wealth of the Self!

May you all prosper gloriously on the material as well as spiritual planes!

Visit to the Strasbourg Christmas market

As the year 2018 comes to a closure, I really did something exciting and worthwhile, though on the second last day of the year. We visited the city Strasbourg, which is in France and is very famous for its Christmas market. It was cold, it was grey, it was cloudy, but the atmosphere and the decorations there brought a smile to my face and the day will be forever etched in my mind as one of the memorable days of the year 2018.

The pumpkin festival

When you hear the word pumpkin, what comes to your mind?

I am reminded of a story from my childhood in which an old lady sits in the carved pumpkin and saves her life from the wild animals in the jungle. She says one line ‘chal re bhoplya tunuk tunuk’ (speed up pumpkin speed up). And then pumpkin finds a regular place in our kitchen as it is a great benefactor of health. Pumpkin raita and pumpkin puris were the only two recipes which I knew related to pumpkin, but when I visited the ‘Kürbis Ausstellung’ in Ludwigsburg yesterday, I was amazed to see the different shapes and sizes and colors of pumpkin and also the recipes made out of this not very likeable vegetable in India, at least. 

Raksha Bandhan

I quote Wikipedia’s definition on Raksha Bandhan.

‘Raksha Bandhan is a Hindu festival that celebrates the love and duty between brothers and sisters; the festival is also popularly used to celebrate any brother-sister like loving protective relationship between men and women who are relatives or biologically unrelated. It is called Rakhi Purnima, or simply Rakhi, in many parts of India’.

The earliest memories of this festival are from school times, where we girls rushed to tie rakhis to a few ‘mischievous’ boys in our class and they ran away from us saying no, leave us alone. But there was one boy called Tushar Shetty, who never shied away from getting the rakhi tied and he very sportingly and lovingly displaced the maximum number of rakhis tied on that day.